إِذَا السَّمَاء انفَطَرَتْ وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انتَثَرَتْ وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ وَإِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ يَا أَيُّهَا الإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ فِي أَيِّ صُورَةٍ مَا شَاءَ رَكَّبَكَ
Türkçe Okunuşu
İzâ’s-semâu infetaret ve izal kevâkibu entesaret, ve izal bihâru fucîret, ve izal kubûru bu‘şirat. Alimet nefsün mâ kaddemet ve ahkeret. Yâ eyyühen insânu mâ gerrake birabbikel kerîm ellezî halakek fe sevvâk fe adalek fî eyyi sûretin mâ şâe, rekabbek.
Anlamı
Gökyüzü yarıldığında, yıldızlar dağıldığında, denizler fışkırdığında ve mezarlar dağıldığında, her nefis yaptıklarını ve ertelediklerini bilecektir. Ey insan, seni yaratıp biçim veren, sana adalet ve düzen veren Rabbine ne aldanmıştır seni?
